Popsyz [Dui] ::: All GLORY to GOD

Moved from MSN Space few years ago

In my memories

on February 5, 2014

เช้านี้ตื่นขึ้นมาราว 7 โมงกว่า อยู่ดีๆ ก็คิดถึงเขาคนนั้นในความคิดแรก
ทั้งที่ไม่ได้คิดเรื่องนี้มาก่อน และนานทีปีหนจะคิดถึงซักที
2-3 ปีแว๊บขึ้นมาครั้ง หรือบางปี ปีละ 2-3 ครั้งแล้วก็หายไป
ตั้งใจจะไปจ่ายค่ารถ แล้วก็นัดกับพี่สาวคนนึงเพื่อดูสินค้า
แต่มันแปลกดี ที่อยู่ดีๆ ก็ผุดเข้ามาในหัว เลยต้องเปิดคอมฯ บันทึกเอาไว้
เพราะหลังๆ มักพบว่าตัวเองขี้ลืมเหตุการณ์ต่างๆ ได้ง่ายๆ
มาเริ่มใช้ความจำมากขึ้น ตอนจำศัพท์และตัวอักษรจีนนี่แหละ

เขาเป็นคนที่ฉันไม่แน่ใจซักเท่าไหร่ว่าชื่ออะไร และเรื่องมันก็ยาวนานเกือบ 20 ปีมาแล้ว ถ้าฉันเอาไปเขียนนิยาย ก็แปลว่า เขาคงไม่มีตัวตนในโลกนี้อีกแล้ว

เขาไม่ใช่คนที่ฉันหลงรัก ไม่ใช่ เพราะยังไม่เคยรัก แต่เป็นคนที่ติดอยู่ในความทรงจำ แม้บางส่วนจะเลือนลาง แต่บางตอนก็ยังจำได้ดี

ในปี 1995 ตอนอยู่ ม.4 อายุ 14 กว่าๆ ฉันไปงานที่ชื่อว่า “ฤทธิ์เดช” ที่สนามกีฬา ไทย-ญี่ปุ่น ดินแดง ซึ่งช่วงนั้นจัดขึ้นทุกปี ปีละหลายๆ คืน ในปัจจุบันไม่มีแล้ว คนที่บ้านก็เข้าประชุมในงาน ส่วนเพื่อนฉันที่เป็นลิงทะโมนเหมือนทอม และเป็นญาติห่างๆ ก็ชวนกันออกไปเล่นที่สนามกีฬา

Meant2Be ตอนที่มาถึงสนามบาส มีผู้ชายกลุ่มนึงกำลังเล่นบาส ซึ่งดูจากวัยน่าจะเป็นรุ่นพี่เราซัก 2-3 ปีได้ ฉันก็ดูพวกเขาเล่นอยู่ แต่ไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศษ มีคนนึงทำลูกบาสหลุดมือกระเด็นมาโดนหัวฉัน จำไม่ได้ว่าเจ็บมากหรือเปล่า แต่คนที่วิ่งมาขอโทษฉัน คือ เขาคนนั้นนั่นแหละ และเกือบ 20 ปีแล้ว ทำให้จำไม่ได้อีก ว่าฉันได้เล่นบาสกับพี่ๆ กลุ่มนี้หรือเปล่า แต่จำได้ว่าเจอกันซัก 2-3 คืนที่สนามบาสในปีนั้น โดยที่ฉันก็ไม่เคยถามชื่อเขาเลย จำได้แค่ว่า อาจจะชื่อเบิร์ดหรือโต๊ด something like that และฉันก็ไม่เคยเจอเขาอีก

จนผ่านไปหลายเดือน น่าจะซักเทอม 2 ได้แล้วล่ะ ฉันลงแข่ง Ice-Skating ที่ลานเสก็ตเดอะมอลล์ราม สมัยนั้น เขาจะเปิดให้นักกีฬาเข้าสนามฟรีทุกเย็นเพื่อซ้อมแข่ง วันนึงมีผู้ชายกลุ่มนึงมาเล่นสเก็ต เล่นเก่งและรองเท้าก็โปร ฉันจำได้ทันทีว่าเป็นพี่กลุ่มที่เล่นบาส และก็ตื่นเต้นมาก แต่ก็ไม่เคยเห็นเขาคนนั้นมาด้วยเลย เพราะกลุ่มนั้นไม่ได้มาครั้งเดียว แต่มาซัก 2-3 ครั้งเห็นจะได้ และก็ไม่ได้แสดงออกขนาดที่เข้าไปถามหาเขาคนนั้นจากกลุ่มเพื่อน ผู้หญิงวัยรุ่นมาซ้อมแข่งกะเพื่อนๆ สมัยเกือบ 20 แล้ว ใครจะไปถามหาผู้ชายคนนึงได้อ่ะ สรุปแล้วเขาคนนั้นไม่เคยมากะกลุ่มเพื่อนเลย

จนเวลาผ่านไป แข่งจบไปแล้ว ฉันแพ้แข่งชักคเย่อทีมบนลานสเก็ต แต่ได้เหรียญทองจากการแข่งวิ่งแทน ได้เจอเพื่อนใหม่ๆ ต่างโรงเรียนมากมาย แต่ไม่เคยเจอเขาเลย ช่วงนั้นฉันก็เรียนพิเศษคณิตศาสตร์วันเสาร์แถวลานเสก็ต เพราะสมัยก่อนไม่ค่อยมีห้าง มีแต่สยาม (เดอะมอลล์บางกะปิยังไม่เกิดเลย) ลานสเก็ตเลยเป็นแหล่งที่ชอบไปอยู่บ่อยๆ วันเสาร์ๆ นึงไม่ได้เรียนพิเศษ (จำไม่ได้ว่าทำไม) ก็ไปเล่นสเก็ต ซึ่งเวลาไป มักจะเจอคนรู้จักที่นั่น อยู่ๆ เขาคนนั้นก็ปรากฎตัว ไม่ได้มากับกลุ่มเพื่อนกลุ่มนั้น แต่มากับผู้หญิงคนนึง ซึ่งพยายามคิดว่าไม่น่าจะใช่แฟน คงเป็นน้องสาวแหละ ก็ผิดหวังนิดๆ ทำไมไม่มากะเพื่อนผู้ชายนะ 555

ไคลแมกซ์มันอยู่ตรงตอนที่เค้ากำลังจะใช้รถทำความสะอาดลานน้ำแข็ง ช่วงนั้นพวกฝีเท้าว่องๆ จะวิ่งสนุกอยู่บนลาน เพราะเขาเคลียร์คนออกและเหลือคนน้อยๆ วิ่งสนุก … เขาคนนั้นก็โผล่มาทักฉัน ฉันจำไม่ได้ทั้งหมด จำได้แค่ว่าทั้งตกใจ ดีใจ เขาทักฉันผิดชื่อ หรือแกล้งสมมุติชื่อก็ไม่รู้ แต่เขาเรียกฉันว่า “โบว์ เป็นไงบ้าง” ทำให้งงๆ และเป็นจังหวะที่คุยกับเขาไม่ได้ สมัยนั้นคนเยอะมาก (ถ้าเข้าดูอย่างเดียวไม่เล่น 25 บาท เช่ารองเท้า 2 ชั่วโมง 95 เอารองเท้าไป 70 ตอนนั้น ฉันซื้อ Ice-Skate เป็นของตัวเองแล้วจากเงินที่ได้จากการแข่งส่วนนึง) แล้วโดนไล่ ต้องเข้าประตู พอเข้าแล้ว อยู่ฝั่งแคบๆ ที่เดินไปไหนไม่ได้ จำได้ว่าอยากคุยกับเขา แต่ก็ไม่ได้คุย เพราะเขามากับใครบางคน

จนฉันจะกลับ เดินออกมาจากลานจนถึงหน้าถนน เขาเดินตามฉันออกมา แต่มากะผู้หญิงคนนั้น ทีนี้ลานหน้าถนนใหญ่ก็มีไปทางซ้ายหรือขวา รู้สึกฉันจะเลือกเดินไปทางซ้ายเพื่อขึ้นรถ แล้วเขาก็ลังเลๆ เหมือนจะเดินกลับไปลาน หรือไปทางขวาซึ่งเป็นตัวห้างก็ไม่รู้ ฉันนึกขึ้นมาได้ว่าเขาคงเดินตามมา เลยหันกลับไป เขาก็หายไปแล้ว กลับเข้าไปดูที่ลานสเก็ตก็ไม่เจอ ไปทางเดอะมอลล์ก็ไม่เจอ จำได้แค่ว่าวันนั้นแต่งตัวเห่ยมาก อยากกลับบ้าน แล้วมืออีกข้างก็ถือรองเท้าแบบไม่มีกระเป๋าใส่ สุดท้ายแล้วก็กลับบ้าน … นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นหน้าเขา ไม่เคยเจอกันอีกเลย

งานฤทธิ์เดชปีต่อๆ มา ก็ไม่เคยเจอเขาอีก จนกระทั่งวันนี้ 18 ปีแล้ว
18 ปีที่ผ่านมา ฉันหลงรักผู้ชายมาหลายคน และแน่นอนว่า อกหักเสมอ
เคยจะคบกะคนนึงที่มหาลัยแรก ด้วยความที่สนิทกัน เจอกันบ่อย กินข้าวกันบ่อย แต่ฟ้าลิขิตให้ต้องเปลี่ยนที่เรียน เลยไม่ได้มีอะไรพัฒนา ผ่านไป 5-6 ปี กลับมาคุยเป็นเพื่อนกัน มันก็ไม่รู้สึกดีหรือพิเศษอะไร ส่วนคนอื่นๆ ที่เราอกหัก ทุกวันนี้มันก็หายดีแล้ว ไม่ได้เสียใจหรือยังรักแต่ประการใด เพราะบางคนก็เป็นเพื่อนกันใน facebook อยู่ โดยที่เห็นพัฒนาการของผู้ชายแต่ละคนแล้วว่า ไม่มีอะไรจะอยู่กะเราไปตลอด ทั้งรูปร่าง หน้าตา 555

เวลา 18 ปีนี่มันไวมาก แต่ยังจำหน้าตาของเขาได้ดี แม้จะไม่เคยคุย ไม่เคยเจอกันอีก ไม่แม้เคยรักกัน เขาก็ยังเป็น “เขาคนนั้น” ที่ติดอยู่ในห้วงความทรงจำเสมอ

CoIncidence

โลกนี้มีเรื่องอัศจรรย์มากมายนะ เช่นว่า ฉันมีเพื่อนสนิทสมัยมัธยมปลาย อยู่ดีๆ ก็ลาออกไป เรียนต่างประเทศ ไร้การติดต่อ สมัยก่อนก็ไม่มีโทรศัพท์ อีเมลล์ เขียน จ.ม. มาคุยกันช่วงเรียนมหาลัย แล้วพอย้ายมหาลัย ก็ไร้การติดต่อกันไป ไม่รู้จะเจอกันได้ยังไง ก็อธิษฐานว่าขอให้ได้เจอเพื่อนคนนี้ ไม่ได้เจอกัน 6-7 ปี อยู่ดีๆ ก็เจอกันโดยบังเอิญที่ร้านอาหารริมถนน แบบว่าเราก็รู้เหตุผลทีหลังว่าทำไมพระเจ้าไม่ให้เราเจอ Life Style มันต่างกันมาก เพื่อนนิยมแต่ของแบรนด์เนม คบแต่ผู้ชายโก้หรู พูดถึงแต่เรื่องเสื้อผ้า รถยนต์ ฯลฯ ตอนนั้นชีวิตเรามีแต่คอมพิวเตอร์ กะโค้ดโปรแกรมในหัว ฯลฯ ต่างกันมาก

เรื่องอัศจรรย์อีกอย่างคือ ตอนที่เรียนจบปี 1 มหาลัยแรก ปิดเทอมกลับบ้าน มาเปิดไดอารี่ตัวเองที่อยู่ในลังอ่าน ในไดอารี่เขียนว่าขอพระเจ้า อยากได้เรียนมหาลัยนี้ คณะนี้จังเลย เห็นเพื่อนได้โควต้าไปเรียน IT แถมเป็นมหาลัยที่เจ๋งมาก … ตอนเปิดไดอารี่ ฉันนี่เขียนเองหรอวะ นี่มันลายมือฉันนี่ แต่ฉันเคยอยากอะไรแบบนี้ด้วยหรอ เพราะตอนเอนทรานซ์ เราเลือกมหาลัยนี้เป็นอันดับ 4 สุดท้ายเลย ตอนอ่านจำไม่ได้เลยว่าเคยอยาก เคยเขียน แม้แต่นิดเดียว อย่างกะความฝันแน่ะ แต่มหาลัยที่ได้เรียนก็คือมหาลัยในไดอารี่นี่แหละ งงมาก

ไดอารี่ หรือว่า คำอธิษฐานของฉันศักดิ์สิทธิ์มั้ยไม่รู้นะ แต่พระเจ้าที่อยู่บนฟากฟ้า ที่ดูเหมือนอยู่ไกลๆ ไม่ได้มาอยู่ใกล้ชิด แท้จริงแล้วพระองค์ทรงเฝ้าดู รู้ความปรารถนาในใจของเรา ได้ยินคำอธิษฐานของเรา ทรงฟังเรา ตอบเราโดยเราไม่รู้ คอยอยู่ดูแลเราเสมอ

LightOfHopeปีนี้เป็นปีที่เกือบจะครบ 10 ปี ของการได้รู้จักพระเจ้า พระเจ้าที่ดูเป็นใครก็ไม่รู้ เหมือนอยู่ห่างๆ ได้เข้ามาอยู่ในชีวิตของฉัน มีเรื่องอัศจรรย์ยิ่งกว่า 2 เรื่องข้างบนที่เกิดขึ้นมากมายระหว่าง 10 ปีนี้ ทั้งสุขทุกข์ ประสบการณ์แห่งความชื่นชมยินดี ความเจ็บปวด การทนทุกข์ ความท้าทาย การต่อสู้ การล้มลง พระคุณ ฯลฯ

พระองค์ก็รู้แหละ ว่าฉันคิดอะไรอยู่ อยากขออะไรบ้าง … มันมากมายนะ
มีหลายเรื่องที่ฉันกำลังรออยู่ … ขอพระองค์ตอบ และทำสิ่งอัศจรรย์ในชีวิตฉันต่อไปเถอะ

อาเมน……………………………………………


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: