Popsyz [Dui] ::: All GLORY to GOD

Moved from MSN Space few years ago

China: Shenzhen (I) – มองดูจีนปี 2011 วันที่ 1 (เซินเจิ้น)

on October 14, 2011

ปีที่แล้ว กลับมาจากจีน กะว่าจะเขียนเรื่องราวจีนๆ ในมุมมองคนไทย เว้นที่ Blog ไว้ ก็ไม่มีเวลากลับมาเขียน ปีนี้ขอชดเชยแล้วกัน

ครั้งนี้ที่ไปเมืองจีน ก็ไปดูงานแฟร์เช่นเดิม เนื่องจาก Supplier ราว 20-30 เจ้า ที่ติดต่ออยู่ ขึ้นราคาบ้าง ดีไซน์เดิมๆ ไม่แปลกใหม่บ้าง โดยโรงงานที่เมืองจีน มักใช้ข้ออ้างว่า ดอลล่าร์อ่อนบ้าง ค่าแรงขึ้นบ้าง แต่จริงๆ ขึ้นราคากันแทบทุกเดือน จนต่อไป ของจีนจะยังขึ้นชื่อว่าถูกที่สุดในโลกได้อยู่รึเปล่า? … นอกจากดูสินค้าแล้ว ยังมีโรงงานหนึ่ง ที่สั่งไมโครเวฟ แต่ไม่ยอมร่วมมือส่งเอกสาร คู่มือแผงวงจรมาซักที ทำให้ไม่สามารถรับ มอก. แล้วนำเข้ามาขายไม่ได้ซักที ต้องไปคุยให้ได้

การจองโรงแรมเอง เคยเป็นเรื่องยุ่งยากไม่รู้จบ จนปัจจุบัน พึ่งบริษัททัวร์ และจองตามโปรแกรมที่เขาจัดไว้ ถ้าเลือกได้ อยากไปเฟส 2-3 แต่ด้วยสินค้าที่สั่ง ประเภทเครื่องใช้ไฟฟ้าต่างๆ อยู่เฟส 1 จึงต้องจองอย่างกะทันหัน มีตัวเลือกไม่มากนัก … พอวันจะเดินทาง พี่สาวที่ต้องไปด้วย ก็กังวลเรื่องน้ำท่วมโกดังสินค้า+ต้องออกบูธกับ HomePro บริษัททัวร์ก็ไม่(ยอม)เลื่อนเฟส หรือคืนเงินใดๆ จะไปคนเดียวก็ได้ แต่(แอบ)เสียดายเงิน ต้องหาคนไปด้วย และแฟกซ์หน้าพาสปอร์ตภายในวันนั้น ซึ่งเหลือ 3 ชั่วโมง เราโทรหาคนที่คาดว่าจะไปได้ ราว 10 คน หลายคนติดเรื่องไม่เคยทำพาสปอร์ตบ้าง หมดอายุบ้าง หลายคนอยากไป จะไป สุดท้ายลังเล จนอ้อนวอนขอร้อง แต่ก็ไม่เป็นผล เลยบอกพระเจ้าว่าขอพระองค์จัดเตรียมเพื่อนไป 1 คน ขอเป็นคนที่ไปด้วยแล้วราบรื่น จนในที่สุด ได้เพื่อนชะมาอย่างหวุดหวิด ซึ่งในทีแรกก็สงสัย ว่าทำไมพระเจ้าถึงให้สุดท้ายแล้ว เป็นชะ

วันก่อน จะไปแลกเงิน SuperRich เพราะประหยัดกว่าแลกหน้าสนามบินมาก แต่เดินทางไม่สะดวก ฝนก็ดันตก เส้นทางก็ถูกยกเลิก เพราะเรื่องน้ำท่วม ก็แบบ พระเจ้า ทำไมลูกไปไม่ทัน เสียดายจัง ปรากฎว่า ก่อนเดินทาง อยู่ๆ พี่เอาเงินหยวนมาให้อย่างเยอะ เยอะกว่าที่เราจะแลกอีก เลยขอบคุณพระเจ้า ที่พระองค์จัดเตรียมไว้ให้ก่อนแล้ว ไม่ต้องลำบากตากฝนออกไป

The Tram

ในโปรแกรมตอนซื้อไม่มีระบุ ว่าวันแรกมีโปรแกรมอะไรบ้าง นึกว่าใช้เวลาเดินทางทั้งวัน แต่นั่ง Ferry ข้ามจาก Hong Kong ไปถึง Shenzhen ตั้งแต่บ่ายๆ (เล่นนัดกัน 6 โมงเช้าที่สนามบินนิ) เค้าพาไป Cultural Village หรือหมู่บ้านวัฒนธรรมจีน ตอนกลางคืนดูโชว์ Splendid China … ชอบหมู่บ้านนะ มันดูบ้านๆ จีนๆ และใหญ่ดี ส่วนโชว์ แสงสีเสียง อลังการจริง แต่น่าเบื่อ เพราะมีแต่เรื่องราวของเทพโน้น เจ้าองค์ต่างๆ เป็นส่วนใหญ่

หลังจากดูโชว์เสร็จ เค้าก็พาไปกินข้าวภัตตาคาร ด๊าาานนน เป็นร้านเดิม ที่เดี๊ยนนจำได้ว่าเคยมา เอ…คราวก่อนพาเราเฉียดเซินเจิ้นหรอเนี่ย ผลไม้ต้องเป็นแตงโม น่านน ก็ยังแตงโมเช่นเดิม ไม่เคยเปลี่ยน มื้อแรก นักธุรกิจในทริปทั้งหลาย ยังไม่คุ้นกัน ทำให้อาหารมื้อนี้ ไม่ออกอรรถรสเท่าที่ควร เพราะต่างคนต่างเขิน ไม่กล้ากินแบบอยู่กะเพื่อนฝูงเราเอง … ลืมบอก ชะกะเรากินก๋วยเตี๋ยวไปนิดเนิงก่อนดูโชว์แล้ว ชามละแพงมากอ่ะ 40 หยวนได้ ถ้าจำไม่ผิด แต่เราก็ยังกินได้อีกนิดหน่อย ตามประสาคนชอบโต๊ะจีน 555

เมื่ออิ่ม ก็นั่งรถไปโรงแรม ซึ่งอยู่เยื้องๆ กับ Lo Wu (หล่อหวู่) แหล่งชอปปิ้งชื่อดัง ที่ได้ยินกิตติศัพท์ (ด้านการก็อปปี้) มานานแล้ว และก็อยากมาดู ว่ามันเป็นยังไง แต่ตอนที่ไปเดิน ก็ค่อนข้างดึกแล้ว เรียกว่ามีเวลา ชั่วโมงเดียวก่อนห้างปิด … แต่ก่อนไปเดินหล่อหวู่ ไกด์ย้ำแล้วย้ำอีก ว่าให้ระวังผู้ไม่ประสงค์ดี ขอทาน คนขายของแบบให้ดูรูป แบงค์ปลอม ฯลฯ มาเมืองจีนนับครั้งไม่ถ้วน ก็คิดว่ารู้อยู่แล้ว แต่พอไปเดินจริงๆ สัมผัสได้เลย ว่าที่นี่ ไม่เหมือนเมืองอื่นๆ ที่เคยไป ถึงขนาดเพื่อนชะมองว่าเมืองนี้ไม่น่าอยู่ มีแต่คนหลอกลวงไปซะงั้น

เนื่องจากรองเท้าส้นสูง ที่เตรียมมาเฉิดฉาย😀 ใส่ตลอดทริป ดันขาดก่อนโหลดกระเป๋า ต้องใส่รองเท้าผู้ชายคู่ใหญ่ ซึ่งเป็นของพี่ไกด์ ตอนอยู่หมู่บ้านวัฒนธรรมซื้อแตะไปคู่นึงแล้ว มาหล่อหวู่ก็กะซื้อรองเท้าแคชชู ให้มันสุภาพเดินงานหน่อย เลยหมดเวลา 20 นาทีไปกับ การเลือก+รอรองเท้า (รอไปเปลี่ยนไซส์ 37 ตั้งนาน กลับมา ดูรู้เลยว่าสลับสติกเกอร์ 37 มาให้ แต่ไซส์เท่าเดิม เฮ้อ…) อีก 15 นาที กับการหาห้องน้ำในห้าง 555

และก่อนห้างปิด 25 นาที ชะก็อยากซื้อกล้องซักอัน ทั้งที่รู้อยู่แล้ว ว่ามันเป็นของปลอมหมด ด้วยความที่ชะใสซื่อมาก คนขายเปิดราคามาที่ 6 พันหยวน ก็เชื่อซะงั้น คนขายบอกเป็นรุ่นล่าสุด และถูกกว่าฮ่องกงอีก (เราคิดในใจ ว่ามันโม้เก่งเหลือเกิน) เลยบอกชะว่าให้เดินออกมา ถ้าไม่ได้ต่ำกว่า 200 หยวน แล้วก็โดนตาม กลับไปให้ราคาที่เราพอใจ ชะลังเลๆ ไม่กล้า แล้วก็กดไป 250 หยวน พ่อค้ายังแกล้งทำเป็น โอ๊ยย ต่อมาได้ยังไง ขายไม่ได้ สุดท้ายจูงมือชะออกจากร้าน พ่อค้าตามมาโอเค ให้ที่ 250 (แอบเซ็งในใจ ว่าน่าจะกดไปซัก 100-150 หยวน)

ด้วยความที่เราลืมเอามือถือออกจากโรงแรม เพราะชาร์จไฟอยู่ เลยต้องใช้กล้อง Brand New ใหม่ถอดด้ามของชะใช้ไปพลางๆ เดินพ้นตึกไม่เท่าไหร่ เพิ่งรู้ว่า แสงแฟลชมันแทบจะไม่ออก แถมเวลาดูรูป ยังยากลำบากเสียอีก ดีว่าเงินพันบาท ยังสามารถซื้อกล้องกิ๊กก๊อกที่เล่น VDO+MP3 เก็บไฟล์ได้บ้าง แต่เราก็ไม่มีกล้องที่เก็บรูปได้จริงๆ ระหว่างที่เรา 2 คนเดินไปหาอะไรกินในซอกซอยข้างโรงแรม

เราเจอร้านปิ้งย่าง คล้ายๆ เมื่อครั้งที่เคยกิน ณ หังโจว แต่ที่นี่ราคาถูกกว่ามาก ผักย่าง ตกไม้ละหยวนเอง ต่างคน ต่างซื้อของกินกลับโรงแรมมากมาย ทั้งก๋วยเตี๋ยวผัด 2 กล่อง 6 หยวน และ 10 หยวน สิ่งที่ค้นพบว่าอร่อยบนเตาย่าง คือ ซอสบางอย่าง ที่ทำให้แผ่นไข่ และไก่ย่าง หอมหวล ชวนอร่อย เลยทำให้ซื้ออีกเยอะแยะเลย สุดท้ายกินกันไม่หมด เพราะยังมีชาไข่มุก 8 หยวน คนละถ้วย 555 ก่อนนอนวันนี้ ช่างอิ่มจริงๆ

โอ๊ย เขียนมายาวขนาดนี้เลยหรอเนี่ยะ ยังไม่เข้าเรื่องธุรกิจเลย งั้นตัดไว้เป็นวันพรุ่งนี้อีกวันละกันนะ


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: