Popsyz [Dui] ::: All GLORY to GOD

Moved from MSN Space few years ago

Valley of Sorrow – อยากแหกปากโวยวาย

on May 25, 2009

ยังจำคำพูดของ Ross Parsley ผู้นำนมัสการมากประสบการณ์ 25 ปีกว่าได้ว่า "Some of my most profound worship experiences have come through great sorrow in deep emotional valleys" ส่วนหนึ่งของประสบการณ์นมัสการที่ลึกซึ้งที่สุด มากจากความเสียใจอันใหญ่หลวง ในหุบเหวแห่งอารมณ์ส่วนลึก ตอนนั้น ไม่ค่อยอยากจะเห็นด้วยเท่าไหร่ เพราะเวลาที่นมัสการพระเจ้าอย่างซึ้งๆ กับเวลาที่เสียใจ จะไม่เอามาปะปนกัน ถ้ายังเศร้าก็จะเคลียร์ตัวเองก่อน ถ้านมัสการจะไม่ใช่เพราะความเศร้า (คงคิดถึงภาพนมัสการวันอาทิตย์ในโบสถ์มากไป)

แต่จากวันนี้ไป อาจจะเห็นด้วยก็ได้ เพราะรู้สึกกำลังอยู่ในหุบเขาแห่งความเศร้าโศกที่แสนจะลึก และการนมัสการส่วนตัวก็เป็นคำคร่ำครวญแห่งความเสียใจ ที่ร่ำร้องต่อพระองค์อย่างสุดใจ … ถ้าตอนที่อกหัก ความเสียใจเป็นอีกอย่างหนึ่ง ความทรมานก็มากหน่อย แต่ครั้งนี้ไม่มีความทรมาน หากแต่ความเสียใจนั้นมากเกินอธิบาย

ถ้าไม่ใช่คนสนิท หรือไม่ใช่ชาว blog จะไม่มีใครรู้เลยว่าเราเป็นคน sensitive แค่ไหน (เพราะเอา blog ไว้ระบายประจำ) แต่ต่อหน้าพระพักตร์พระเจ้าแล้ว พระองค์รู้จักความอ่อนแอของเราอย่างหมดเปลือก และก็มีมากเกินกว่าคนทั่วไปจะรับได้ด้วย โดยปกติ ไม่ใช่คนที่ชอบแสดงความอ่อนไหวให้ใครเห็น และไม่ชอบเอาเรื่องเครียดๆ ไประบายใส่ใคร แม้จะแบกโลกทั้งใบก็เหอะ

แต่วันนี้ ก็ทำให้แม่ต้องร้องไห้ด้วย เพราะเราบอกแม่ผู้แสนห่วงใยเราไม่ได้จริงๆ ว่าเราเสียใจเรื่องอะไร  แม่อธิษฐานเผื่อเราง่ายๆ ด้วยน้ำตา ว่า "ขอพระเจ้าชูกำลัง" เพราะแม่เห็นสภาพลูกแย่อย่างมาก บางครั้งคนเราก็ถึงขีดที่เก็บไว้ไม่ไหว ต้องการระบายความทุกข์ใจออกมาเป็นการร้องไห้

ในอเมริกาและยุโรป จะคุ้นกับสภาพที่เรียกว่า "BURN-OUT" ที่เกิดขึ้นเมื่อร่างกายและจิตใจหดหู่เนื่องจากการทำงานมากเกินไป จะมีเหตุการณ์ที่กระตุ้นให้ติดอยู่ในความคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยที่การพักผ่อนไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นเลย นักบำบัดบอกว่า ให้ร้องคร่ำครวญมันออกมา … แต่อาการของเรามันมากกว่านั้น มันมากกว่าการ burn-out ซะอีก

จะมีใครรับได้มั๊ย ถ้าเราเข้าไปในกลุ่ม แล้วโวยวายว่า "เลิก เลิก ประชุมกันได้แล้ว … โครตทำให้เซ็งเลย" บางทีก็อยากจะลองดู เพราะเรารับคนอื่นได้มาตลอด อยากรู้เหมือนกัน ว่าใครจะรับเราบ้าง เวลาที่เราต้องการใครซักคนที่เข้าใจ สัมผัสแบบมนุษย์ได้ ใครจะมารับด้านมืดของเรา? อยากจะหันหลังให้กับสังคม อยากจะหยุดทุกอย่าง

แต่ยังดี ที่พระเจ้าอยู่ด้วยจริงๆ อาการจึงพอทุเลา เลยแว๊บเข้ามาเขียน blog ได้

ไม่รู้หรอกว่า … อะไรที่กำลังเปลี่ยนไป จะกลับมาเหมือนเดิมได้หรือเปล่า
บางครั้ง คนเรากลัวการสูญเสียมากจนพูดถึงมันล่วงหน้าบ่อยเกินไป
ทั้งที่จริงแล้ว พอมันส่อแวว ก็ยังตั้งรับไม่ได้เลย หัวใจไม่เข้มแข็งพอ

สงสัยจริงๆ ว่าอับราฮัมนอนหลับหรือเปล่า ขณะที่พระเจ้าเรียกให้เขาวางอิศอัคที่แท่นบูชา


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: