Popsyz [Dui] ::: All GLORY to GOD

Moved from MSN Space few years ago

เรื่องซึ้งใจ ในวันซึ้งๆ – Feb 10th, 2007

on February 11, 2008

ขอบคุณพระเจ้า สำหรับวันนี้ พระองค์พยายามสื่อสารบางอย่างในเรื่องนั้น ตลอดช่วงเวลานี้เลย

วันนี้ค่อนข้างแฮปปี้ แม้จะกังวลกับเรื่องโน้นนี้มากไปหน่อย แบบว่าคืนวันเสาร์ทีไร ได้นอนตอนตี 4 5 6 ทุกทีเลย … วันนี้ไม่ได้เล่นเปียโน เพราะคราวที่แล้วขอไม่ซ้อม เนื่องจากชนเวลากลุ่มมาก ทำให้วันนี้ไม่ต้องกระหืดกระหอบมากนัก แต่คนที่บ้านมักชิวตลอด  เลยไม่ได้ดูน้องปู ที่ไม่รู้คราวหน้าจะกล้ามามั๊ย เพราะไม่มีเพื่อนนั่ง และแม่น้องไม่มาแล้ว เนื่องจากคุณปู่ที่เคร่งพุทธไม่ชอบให้มาโบสถ์ เรานั่งช่วงหลังๆ เพราะจะรอน้องจิมที่ไม่กล้านั่งในโบสถ์โดยไม่มีคู่หูอีกเช่นกัน วันนี้แฟนจิมมาคุมแต่ไม่กล้านั่งในห้องประชุม กลัวร้อนรึเปล่าไม่รู้ บอกตรงๆ ว่าวันนี้ไม่ค่อยสัมผัส แต่ช่วงละคร ทั้งเพลง ทั้งเนื้อหา ทั้งการแสดง เกือบกระชากน้ำตาเราได้ ถ้าเราไม่ได้สะกดเสียงสะอื้นไว้ก่อน เพราะละครที่น้องๆ แสดง เป็นเนื้อหาของคนที่ไขว่คว้าหาสิ่งต่างๆ ที่โลกหยิบยื่นให้มากมาย แต่พระเจ้าผู้อยู่เบื้องหลัง มีความรักและอยากให้กลับคืนหาพระองค์ทุกเวลา ที่ซาบซึ้งเพราะดีใจที่คนที่เราเป็นห่วงได้ดูละครเรื่องนี้ ไม่อยากให้…กินเหล้า ไม่อยากให้…ไปกับหลายๆ อย่างอีก พระเจ้ารักคุณมากๆ เลยนะ สาวน้อย

อาทิตย์ที่แล้ว คืนวันเสาร์ก่อนวันอาทิตย์ ไม่รู้ทำไมถึงได้อธิษฐานเรื่องนั้น ทำไมเราถึงหลั่งน้ำตาให้กับเรื่องอย่างนั้น ทำไมเราถึงอยากจะเจอคนที่เรารอมาทั้งชีวิต เกิดมาทนไม่ได้อะไรตอนนั้นก็ไม่รู้ วันรุ่งขึ้น ก็เกิดความประทับใจพิเศษในช่วงเทศนา อ.เคลวิน ชอบอยู่แล้ว คำเทศนาเรื่องข่าวประเสริฐ แต่ที่พิเศษคือ สิ่งที่เรารอคอย มีการยืนยันบางอย่าง ว่าดีที่สุด และเกี่ยวข้องกับนิมิตของเราด้วย ถึงขนาดทำให้เราบอกกับตัวเองว่า เราจะรอต่อไป แม้ว่าอีกนานแค่ไหน เพราะคนนั้นมีบางสิ่งที่คนทั่วไปไม่มี และก็ไม่ได้เหมือนการสุ่มเลือกใครก็ได้ … วันนี้ตอนบ่ายเช่นกัน อาจารย์นัดสอนเรื่องความรักหนุ่มสาวคริสเตียน เปิดหนังสือมา ไม่รู้ทำไมน้ำตาจะร่วงที่เห็นข้อความแค่เล็กน้อยในตาราง ความรักของคู่แต่งงานที่มีรักแบบอากาเป้ด้วยนั้น "แต่ละฝ่ายต่างนำให้อีกฝ่ายหนึ่งเข้าใกล้ชิดพระเจ้า ผู้ชาย นำ ผู้หญิง หนุนใจ" มันอบอุ่นมากๆ แบบนี้แหละ ที่เรารอคอย แม้ดูเหมือนจะนานหน่อยนะ 55 ถึงวันที่รับพระพรจริงๆ สงสัยน้ำตาซึมตลอดงาน

เสียดายที่บางคนกลับไปก่อนเพราะรู้ว่ามีสอน เลยพลาดบางสิ่งที่พี่อยากให้รู้เหมือนกันไป และเสียดายที่มีกลุ่มแป๊บเดียว เนื่องจากต้องขึ้นเรียน เจอหน้าพี่น้องแป๊บๆ เดียว และอดจะบันทึกเรื่องของน้องสาวอีกคนในไดอารี่นี้ไม่ได้ วันนี้น้องเก้ให้ยืมโทรศัพท์ต่ออีก 1 อาทิตย์ โดยอาทิตย์ที่แล้ว ทันทีที่น้องรู้ว่าโทรศัพท์พี่ที่เพิ่งใช้ได้ 4 เดือนถูกแฮปไป ก็รีบถอดซิม และยื่นเครื่องใหม่ที่น้องเพิ่งซื้อใช้ยัดใส่มือให้เฉยเลย โดยน้องเอาเครื่องเก่าที่สัญญาณไม่ดีเก็บไว้ใช้เอง ถ้าเป็นพี่นะ พี่อาจจะยื่นเครื่องเก่าๆ เหลือๆ ให้ หรือไม่ก็ลังเลคิดก่อน ขอบคุณพระเจ้าจริงๆ ที่สอนลูก และในพระองค์ ได้เห็นความรักกันจริง

จบคอร์สอาจารย์ ก็มีรายการพิเศษวาเลนไทน์เล็กๆ น้อยๆ ได้ใช้พลังงาน ก็ดีไปอย่าง ไม่ต้องคิดมาก แต่ตอนที่ฝากจุกลับบ้านไปกับพี่เกี๋ยงแล้ว ไปนั่งคุยกับน้องพลอยที่เพิ่งมารับเชื่อวันนี้ เค้าถามคำถามหลายอย่าง แต่ตอนที่อธิบายเรื่องความรอด เรื่องไม้กางเขนของพระเยซู และความรักของพระองค์ รู้สึกว่าสันติสุขมันพุ่งขึ้นมหาศาลอย่างไม่อาจเข้าใจได้ น้องเองก็บอกว่าฟังแล้วอยากจะร้องไห้ ขอบคุณที่ได้เห็นความยิ่งใหญ่แห่งฤทธิ์เดชในพระคำพระเจ้าทำงานในหัวใจใครซักคน ทำให้เรานึกถึงพระคำข้อที่เราเคยตั้งไว้ "แต่ข้าพเจ้าไม่ต้องการอวด นอกจากเรื่องกางเขนของพระเยซูคริสตเจ้าของเรา" [กาลาเทีย 6:14] ถ้าทำได้มันก็ดีนะ แต่ที่ผ่านมา ชีวิตเต็มไปด้วยความอวดดี เย่อหยิ่ง โม้สิ่งต่างๆ มากกว่ากางเขนมากมาย

ไม่อยากกลับไปถามคำถามพระเจ้าเหมือนตอนเด็กๆ ว่าวันนึงจะมีสิทธิ์มีส่วนบนสวรรค์บ้างมั๊ย เพราะลูกเป็นคนดีไม่พอ เพราะวันนี้รู้แล้วว่า สวรรค์ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับเราตั้งแต่แรก พระองค์จึงได้ลงมาสำแดงความรักด้วยชีวิตของพระองค์ จ่ายราคาแทนความผิดบาปทั้งหมด ไม่ใช่เพราะความดีพอของเราเอง แต่คำถามคือ เมื่อไหร่เราจะอยู่ในช่วง Perfect in Christ ที่เนื้อหนังแตกสลายจนพระสิริพระองค์ส่องออกไปอย่างชัดเจน พระองค์บอกลูกใช่มั๊ย ว่าอย่ามองที่ตัวเอง แต่มองที่พระองค์ แล้วลูกจะเป็นได้ ขอบคุณนะคะ พระบิดาของลูก … ขอให้ถึงวันนั้นเร็วๆ เถิดพระองค์ เพื่อพระเกียตริพระองค์ เพื่อพระนามพระองค์ เพื่อแผ่นดินพระองค์

Breathe on me, breath of God
Love and life that makes me free
Breathe on me, breath of God
Fan the flame within me,

Teach my heart, heal my soul,
Speak the life, that in Christ we know
Take me to your sanctuary, breathe on me

Speak to me, voice of God
Soft and still, inside my heart
Speak to me, Word of God
Comfort, heal, restore with light

P.S. // มีงานตอนบ่ายเนี่ยะ ทำให้ลืมนัดพี่เต้จนได้เลย ไม่ได้เจอกัน 7 ปีนี่ ต้องรอพี่กลับจากออสอีก 5 ปีข้างหน้า เป็น 12 ปี ฮือๆ


2 responses to “เรื่องซึ้งใจ ในวันซึ้งๆ – Feb 10th, 2007

  1. Vivorn says:

    ขอบคุณพระเจ้า   บทเรียนที่ดีคือชีวิตที่สัมผัสกับพระองค์ในทุกขณะ ในความคิดในการกระทำและในคำพูด
     
    เพราะพระองค์สถิตอยู่ในเราและเราก็อยู่ในพระองค์  ประสพการณ์ที่แบ่งปันเป็นพระพรมากๆคับ
     
    พระองค์มักจะสอนเราผ่านเหตุการณ์ต่างๆรอบตัวเราเสมอ สังเกตและมองดูด้วยจิตใจ ถ้อยคำของพระองค์จะจารึกในใจของเรา
     
    ขอพระเจ้าอวยพรนะคับ 
     
     
             ระวังพระองค์มองเห็นทุกๆวันในความคิดของเรา  เราคิดดีทำดี แค่ไหน
       
     
                                                                           พระเจ้าอวยพรคับ     คนบนฟ้า

  2. Popsy says:

    หลังจากคืนนั้นที่บันทึกไดอารี่นี้จบ
    ไม่รู้ว่าทำไมรู้สึกความรักพระองค์มันท่วมท้น
    แม้กระทั่งบนที่นอน ที่กำลังจะหลับ
    จนสิ่งนั้นได้เกิดขึ้นอีก สิ่งที่เคยเกิดขึ้นบ้านพี่ปุ้ย
    วันที่ครอบครัวพี่ปุ้ยล้างเท้าให้กับทุกคน
    ที่ไปอธิษฐานอดอาหารบนภูเขา แล้วมาขอกินข้าว
    ไฟรักของพระองค์นั้นรุนแรง ดุเดือด เข้มแข็ง ดังมัจจุราชจริงๆ
    สิ่งที่เกิดขึ้นนั้น ดันเป็นช่วงราวๆ ตี 3 และหยุดลงเมื่อ
    เมื่ออาย … กลัวว่าคนที่บ้านจะตื่นขึ้นมาเคาะห้องเราด้วยความเป็นห่วง
    แค่อยากบันทึกประสบการณ์ดีๆ ไว้จำอีกครั้ง … ขอบคุณพระเจ้า

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: