Popsyz [Dui] ::: All GLORY to GOD

Moved from MSN Space few years ago

ขออนุญาตกลับเข้าวงการ

on July 28, 2007

หลังจากที่หายจากวงการไปนานเป็นเดือน ได้ทบทวนชีวิตดูแล้วก็รู้สึกว่าการบริโภค Internet ของคนเรา ช่างโขมยเวลาของเป้าหมายที่แท้จริงได้เสียมากมาย … ก่อนหน้านี้เคยคิดว่าคนอย่างเราไม่ค่อยมีอะไรที่เป็นการตีสอนจากพระเจ้า ไม่ใช่คิดว่าตัวเองดีหรอก แต่คิดว่าพระเจ้าน่ารักและใจดีเอามากๆ จนกระทั่งล่าสุด ไวรัสลง ข้อมูลหาย วุ่นวายเครียด ไฟไหม้ ลงวินโดวส์ไม่ได้ ฯลฯ จึงได้รู้ว่านี่แหละ ไม้เรียวมาถึงแล้ว พระเจ้ารัก เลยโดนตี (Prov 13:24; 22:15; 23:13-14) … แม้จะเสียเวลาไปเป็นเดือน แต่การช่วยกู้อย่างอัศจรรย์มาจากพระเจ้าหลายครั้งมาก บางครั้ง เรียกว่าไม่มีความเชื่อเหลือเลย มีแต่ความหวังในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้แล้ว แต่พระเจ้าก็ restore มันให้เกิดขึ้นได้เสมอ

ช่วงเวลาที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับความวุ่นวายบนโลก Cyber นั้น ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสามารถทำให้ได้ยินเสียงพระเจ้าได้ชัดสุดๆ ตลอดเวลา แม้จะไม่ได้มีอารมณ์หิวกระหาย หรือ fall in love with Jesus อย่างที่ควร แต่ปกติก็ไม่ใช่คนเล่นเกม ติดโทรทัศน์ ฯลฯ หรือมีสิ่งที่หมกมุ่นมาหลายปีแล้ว เมื่อหมอ(God)วินิจฉัยอาการให้เห็น จึงได้รู้ว่า วันๆ ที่แม้จำเป็นต้องใช้ Net ในหน้าที่การงานนั้น จริงๆ แล้วเราหมกมุ่นกะ Internet คือ เอาเวลาไปเสียโดยเปล่าประโยชน์กับมันพอสมควร ไม่ใช่ว่าเราทำอะไรไร้สาระหรอกนะ แต่ในความมีสาระนั่นแหละ น่ากลัวยิ่งกว่า เพราะเป้าหมายสูงสุดถูกแย่งเวลาจากภาพลวงตา คล้ายๆ กับคำว่า "น้ำพระทัยสูงสุด" VS "น้ำพระทัยสำรอง" อะไรทำนองนั้น

ช่วงเวลาที่ผ่านมา ล้ม ลุก คลุก คลาน จริงๆ มีทั้ง Joy, Peace, Pain, Suffer, etc… กล้าพูดได้เลยว่า ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยเจ็บเท่านี้อีกแล้ว ที่เคยคิดว่าเจ็บสุดก็คนที่เรารัก คนในครอบครัว เมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเจ็บเพราะการรอคอยพระพรพระเจ้า ร้องไห้เกือบขาดใจและหมดแรง มารมันคงหัวเราะฟันหรอ 5555 เคยคิดว่าฉันจะไม่มีวันรู้สึกเหมือนโยบเด็ดขาด เพราะฉันอยู่ใต้พันธสัญญาไม้กางเขน แต่ทว่า … อ่านพระคัมภีร์ก็เจอแต่…

"ไฉนหนอผู้ที่ทนทุกข์เวทนาอย่างนี้ ยังได้รับแสงสว่าง และผู้ที่มีใจระทมทุกข์ได้รับชีวิต" โยบ 3.20  (ทำไมยังมีชีวิตอยู่อีก)
"เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์จึงไม่ยับยั้งปากของข้าพระองค์
ข้าพระองค์จะพูดด้วยความแสนระทมแห่งจิตใจของข้าพระองค์
ข้าพระองค์จะบ่นด้วยความขมขื่นแห่งจิตใจของข้าพระองค์
" โยบ 7.11  (บ่นๆๆๆ ทำไมๆๆๆๆ)
"จิตใจข้าพระองค์จึงเลือกที่จะอึดอัดตาย ยิ่งกว่าเหลือแต่กระดูกอย่างนี้
ข้าพระองค์เบื่อชีวิต ข้าพระองค์จะไม่อยู่ค้ำฟ้า ปล่อยข้าพระองค์แต่ลำพังเถิด
เพราะวันคืนของ ข้าพระองค์เป็นแต่เพียงลมหายใจ
" โยบ 7.15-16  (นึกว่าอยู่ในท้องปลา)
"ข้าแต่พระเจ้า ขอทรงพระกรุณาแก่ข้าพระองค์ เพราะข้าพระองค์กำลังทุกข์ใจ
นัยน์ตาของข้าพระองค์ก็ร่วงโรยไปเพราะความระทม ทั้งจิตวิญญาณและร่างกายของข้าพระองค์ด้วย
" สดุดี 31.9  (ร้องไห้จนหน้าตา…)
"จิตใจของข้าพระองค์ระทมอยู่ในข้าพระองค์ ความสยดสยองของมัจจุราชตกเหนือข้าพระองค์" สดุดี 55.4
"ความเจ็บปวดแห่งแดนผู้ตายจับข้าพเจ้าไว้ ข้าพเจ้าประสบความทุกข์ใจและความระทม" สดุดี 116.3
"ทำไมข้าพเจ้าจึงออกมาจากครรภ์ มาเห็นความลำบากและความทุกข์
และวันคืนของข้าพเจ้าก็สิ้นเปลืองไปด้วยความอับอาย
" เยเรมีย์ 20.18 (เออ นั่นสิ)

เลยเข้าใจว่าโยบ, ดาวิด, เยเรมีย์ รู้สึกอย่างไร? เพราะมันทรมานแบบเดียวกันเลย จนไม่อยากจะเกิดมาหรือมีชีวิตต่อไป แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นเข้าใจว่าพระเยซูรู้สึกอย่างไรอยู่ดี  แต่ก็เอาเถอะ พระเจ้าก็มาฉุดเราออกมาจนได้ คล้ายกับพระองค์มีปีก บินมาฉุดคนจมน้ำที่กำลังจะตาย ให้เฮือกหายใจต่อได้ เพราะข้อความหนึ่งที่บอกว่า "ให้ขอบคุณพระเจ้าสำหรับปัญหาที่เกิดขึ้น และสิ่งที่ได้เรียนรู้จากประสบการณ์นั้น เมื่อขอบพระคุณใน “ทุกสิ่ง” แล้วก็จะทำ ให้ฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าได้รับการปลดปล่อยออกมาเพื่อทำงานแทนเรา" เพราะพระเจ้าทรงใช้ “ทุกสิ่ง” ทั้งสถานการณ์ที่ดีและไม่ดีของชีวิต เพื่อเปลี่ยนเราให้เป็นเหมือนพระฉายของพระเยซู เราเปลี่ยนแปลงในขณะที่ประพฤติตามมาตรฐานของพระเจ้ามากกว่ามาตรฐานของโลก … อ่านแล้ว ใช่เลย รู้ว่ากำลังโดนกลั่นกรองอย่างแรง จนกล้าพูดได้จริงๆ ว่า ชีวิตนี้ ไม่มีอะไรจะอวดอ้างได้อีกแล้ว

ถ้าถามว่าคุณมีเป้าหมายในชีวิตอย่างไร? ถ้าซัก 2 ปีก่อนคงบอกไม่ได้ เพราะพระเจ้าเรียกแบบอับราฮัมจริงๆ คือ เรียกให้ออกเดินทางโดยไม่รู้ว่าจะไปทางไหน และจะเป็นอะไรในสายตาพระเจ้าบนโลกใบนี้ แต่วันนี้ก็รู้ว่าเราเป็นใคร ทำอะไร จะก้าวไปไหน แม้ไม่ทั้งหมดก็เถอะ แต่เข้าใจมั๊ยว่าบอกไป ก็ไม่มีใครเข้าใจหรอก จะมาถามทำไม?! ฉันไม่อยากจะพูด 100 วันให้คุณข้าใจ จะมาคาดคั้นอะไรกันนักหนา ถ้าคุณไม่เข้าใจ แค่ไม่ต้องพูดอะไรก็พอแล้ว ทำไมต้องมากล่าวโทษ รุมเร้า ประนามกันด้วยล่ะ … นี่แหละ การรอคอยอะไรนานๆ มันเจ็บจริงๆ ยิ่งถ้าคอยแบบขาดความเชื่อ ยิ่งชีช้ำ … ฉันเป็นลูกของพระองค์นะ I’m the child of the Lord most high เข้าใจป่ะ พระองค์จะปล่อยให้ลูกนั้นตกต่ำอยู่นานได้ไงล่ะ  แค่ไม่อยากตายตอนที่สาละวนกับการงานของโลก แต่อยากตายตอนที่มีชีวิตเพื่อพระเจ้า 100% … ทำไมคนเราชอบเข้าใจว่า พออายุเกษียณแล้วจะลาออกมารับใช้พระเจ้าด้วยล่ะ 50 55 60 น่ะหรอ ฉันไม่เคยเชื่อว่าจะอยู่ถึงเลย

เคยถามพระเจ้านะ ว่าคนบางคนเนี่ยะ เคยรู้สึกทุกข์มากๆ ในชีวิตบ้างป่าว อย่าง ดาเนียล โยเซฟ ซาโลมอน เนี่ยะ พระองค์เลยชี้ให้เห็นว่า
 อับราฮัม ต้องทนรอคอยจะมีอิศอัคหลาย 10 ปี ต้องกังวลกับการถวายลูกที่รักที่สุดบนแท่นบูชา
 ยาโคบ โดนดัดนิสัยด้วยคนเจ้าเล่ห์ชนิดเดียวกันอย่างลาบัน ต้องทนมากกว่า 7×2 ปี
 ยาโคบ ต้องทำใจกับลูกสุดรักเป็น 10 ปี กว่าจะได้เจอโยเซฟที่มีชีวิตอยู่โดยไม่เคยรู้
 โยเซฟ ต้องร้องไห้ในวัย 20 มากมายที่ถูกขายไปเป็นทาส ไม่พอ ต้องไปทนทุกข์ในคุกอีกหลายปี
ทุกคนมีสิ่งที่ "ยาก+ลำบาก" ด้วยกันทั้งนั้น แต่ดูผลท้ายที่สุด พวกเขาทั้งหมดนี้ แผนการของพระเจ้า ทำให้เขาทั้งหลายได้รับพระพร "ล้นเหลือ" ด้วยปัจจัยสำคัญ คือ "ความเชื่อ" และ "ความอดทนในการรอคอย"

ใน โรม บทที่ 4-5 ความหวังของอับราฮัมเป็นความหวังชนิดพิเศษ ที่ต้องเกิดขึ้นก่อนพระพรใหญ่ และความอดทนก็ไม่ได้ใช้คำว่า Endurance ธรรมดาๆ แต่ใช้คำว่า Perseverance ภาษาชาวบ้านเรียกว่า "Code Code อดทน" ก็พระพรใหญ่มาก ถึงได้ อดทนมากกกกกันขนาดนี้ เหมือนกับที่โบราณว่า "ลำบากวันนี้ สบายวันหน้า แต่สบายวันนี้ ลำบากวันหน้า" นี่มันมาจากหลักการพระคัมภีร์เลยนะเนี่ยะ (Luke 6:24-25) แต่แบบว่าขอสบายตอนนี้แล้วก็รีบๆ จบฉากเลยได้ป่ะล่ะ เพราะสิ่งสารพัก็อนิจจังง่ะ

กลัวอย่างเดียว จะรออย่างเลื่อนลอย ไร้ความเชื่อ แล้วบ่นอยากกลับอียิปต์
เลยโดนวนอยู่ในถิ่นทุรกันดารอีก 40 ปี เผลอๆ ม่องเท่งกลางทางกว่าจะถึงคะนาอัน    ช่วยด้วยยๆๆๆ พระเจ้า


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: